Rozdział 1
Karolina
Na chrzcinach mojego syna teściowa położyła na torcie kopertę z wynikiem testu DNA.
— To dziecko nie jest synem mojego syna — powiedziała na całą salę.
Zaśmiałam się na głos, jak idiotka.
Nikt się nie zaśmiał.
A ja nigdy nie zdradziłam męża. Ani razu.
Łukasz, mój mąż, trzymał ze mną nóż do tortu. Mieliśmy kroić razem, do zdjęcia.
Łukasz zabrał rękę.
Zostałam nad tortem sama, z nożem w garści.
Była niedziela, wpół do trzeciej po południu. Godzinę wcześniej ksiądz ochrzcił Stasia, mojego trzymiesięcznego syna. Chrzest był w kościele w Łańcucie.
Teraz trzydzieści osób siedziało na piętrze restauracji pod zamkiem i gapiło się na mnie.
Staś spał w białej szatce na rękach u Heńka, brata mojego teścia. Wujek Heniek był chrzestnym Stasia.
Teściowa stała po drugiej stronie stołu. Rano zrobiłam jej koka u siebie w zakładzie w Rzeszowie. Za darmo, jak zawsze.
— Otwieraj — powiedziała teściowa. — Niech ludzie wiedzą.
Odłożyłam nóż i wzięłam kopertę z tortu. Z niebieskiego napisu „Staś” zostało na torcie samo „Sta”. Reszta przykleiła się do koperty.
W środku była jedna kartka z laboratorium.
Badanie pokrewieństwa: dziadek – wnuk.
Domniemany dziadek: Zbigniew Kałuża.
Dziecko: Stanisław Kałuża.
Wynik: pokrewieństwo wykluczone.
Zbigniew Kałuża to mój teść. Siedział na końcu stołu i nalewał sobie wódki. Po zawale nie wolno mu pić.
Z całej kartki widziałam jedno słowo: wykluczone.
— Łukasz nie chciał się badać — powiedziała teściowa. — To zbadałam Zbyszka. Jak Zbyszek nie jest dziadkiem, to Łukasz nie jest ojcem.
— Skąd mama wzięła próbki? — zapytałam.
— Smoczek wzięłam trzy tygodnie temu, jak siedziałam z małym. A Zbyszkowi szczoteczkę z łazienki — powiedziała teściowa.
Teść odstawił butelkę.
— To przez ciebie od trzech tygodni myję zęby palcem? — zapytał żonę.
Ktoś przy stole parsknął. Teściowa nawet nie mrugnęła.
Wynik miał datę z piątku. Teściowa nosiła go dwa dni w torebce. Czekała na chrzciny, aż będzie komplet gości.
Byłam wściekła.
— Ja nikogo nie miałam! — krzyknęłam. — Nigdy!
— A rude to po kim? — Teściowa pokazała palcem rude włoski Stasia. — U Kałużów nikt nie był rudy.
— Moja babcia była ruda! — krzyknęłam.
— Babcia. Akurat. — Teściowa zmrużyła oczy. — A Dawid, ten rudy fryzjer od ciebie z zakładu?
— Dawid ma chłopaka! — krzyknęłam.
— Teraz to każdy ma — powiedziała teściowa.
Pół sali się zaśmiało. Mnie nie było do śmiechu. Teściowa przez trzy miesiące szukała mi kochanka i sobie go wymyśliła.
Teściowa obeszła stół i stanęła przy wujku Heńku. Odpięła Stasiowi z szatki złoty medalik. Sama mu go przypięła, godzinę temu w kościele.
— Medalik zabieram — powiedziała teściowa. — Kupiłam go dla wnuka.
— Danka, zostaw dziecko — powiedział wujek Heniek do teściowej.
Teściowa schowała medalik do torebki i wróciła na swoje miejsce pod ścianą. Staś się nie obudził.
Spojrzałam na Łukasza. Czekałam, aż stanie po mojej stronie.
— Z kim? — zapytał Łukasz.
Mój mąż nie zapytał, czy to prawda. Zapytał, z kim.
To zabolało bardziej niż cały wynik. Było mi wstyd przed trzydziestoma osobami, chociaż nic złego nie zrobiłam.
— Z nikim, kurwa! — krzyknęłam. — Zrób test, Łukasz. Ty, a nie dziadek. Choćby jutro!
— Po co? — zapytał Łukasz. — Mama już zapłaciła za jeden.
Ciotki przy stole pokiwały głowami. Jakby to był argument.
Rano wpięłam teściowej w koka dwadzieścia wsuwek. Wiedziałam, gdzie jest każda.
Obeszłam stół. Teściowa cofnęła się, ale za nią była ściana.
— Kok robiłam ja, to i rozbiorę — powiedziałam.
Wyciągnęłam pierwszą wsuwkę. Potem trzy naraz.
Kok zjechał teściowej na ucho. Lakier trzymał go w jednym kawałku, jak kask.
Teściowa wrzasnęła. Jej siostra nagrywała wszystko telefonem.
— Wynocha z mojego przyjęcia! — krzyczała teściowa i łapała się za włosy. — Ja za tę salę płacę!
— To wsadź sobie tę salę w dupę, mamo — powiedziałam.
Od ślubu mówiłam do niej „mamo”. Dziś ostatni raz.
Łukasz patrzył w tort. Nie ruszył się, żeby mnie zatrzymać.
Wzięłam Stasia od wujka Heńka. Wujek Heniek wstał i sięgnął po fotelik Stasia.
— Fotelik zostaw — powiedział Łukasz. — Ja go kupiłem.
— To ci oddam — powiedział wujek Heniek.
Położył na torcie dwie stówy, wziął fotelik i zszedł za mną po schodach.
— Jutro idziemy z Łukaszem do adwokata! — krzyknęła za mną teściowa. — Sąd zabierze temu dziecku nazwisko!
Chodziło jej o sprawę o zaprzeczenie ojcostwa. Jeśli Łukasz ją wygra, w papierach Staś nie będzie miał ojca.
— Odwiozę was do Rzeszowa — powiedział wujek Heniek.
Do Łańcuta przyjechałam autem Łukasza. Wujek Heniek nie pił, bo przyjechał swoim autem.
Na parkingu przypiął fotelik na tylnym siedzeniu. Usiadłam z tyłu, przy Stasiu.
Telefon zawibrował mi w ręce. Pisał Łukasz:
Mama mówi, żebyś do wieczora zabrała swoje rzeczy z mieszkania.
Teściowa dała nam mieszkanie w Rzeszowie na ślub. Ale w papierach dalej jest jej.
Do wieczora miałam zostać z trzymiesięcznym dzieckiem bez dachu nad głową. Moja mama pracuje w Niemczech. Nie miałam dokąd pójść.
Bałam się jak nigdy w życiu.
Zadzwoniłam do Łukasza. Odebrała teściowa.
— Mój syn nie ma ci nic do powiedzenia — powiedziała teściowa i się rozłączyła.
Łukasz oddał mamie swój telefon. Trzydzieści dwa lata na karku, a dalej chował się za jej spódnicą.
Kartka z wynikiem dalej była w mojej ręce. Pognieciona, z niebieskim kremem na rogu.
Przeczytałam ją jeszcze raz. Powoli, linijka po linijce.
Domniemany dziadek: Zbigniew Kałuża.
Na sali widziałam tylko „wykluczone”. Teraz przeczytałam, kogo wykluczono.
Staś jest synem Łukasza. Wiem to na sto procent, bo od ośmiu lat nie spałam z nikim innym.
Skoro teść nie jest dziadkiem Stasia, to teść nie jest ojcem Łukasza.
Czyli to nie ja zdradziłam męża. To teściowa zdradziła swojego.
Rozpłakałam się z ulgi. Głośno, aż Staś otworzył oczy.
Nie rozumiałam tylko jednego. Po co teściowa sama zrobiła test, który ją pogrąża?
— Wujku — powiedziałam. — Łukasz nie jest synem Zbyszka.
Wujek Heniek siedział za kierownicą. Nie odpalał silnika.
— Wracam na górę — powiedziałam. — Przeczytam to na głos. Przy wszystkich.
— Nie rób tego, Karolinka — powiedział wujek Heniek. — Zbyszek jest po zawale. Taka prawda go zabije.
Wujek Heniek nie zapytał, czy jestem pewna.
Czyli wiedział o tym przede mną.
Szarpnęłam za klamkę. Tylne drzwi nie puściły, bo była w nich blokada dla dzieci.
Nie wiedziałam, czy wujek Heniek włączył ją dziś specjalnie, żebym nie wysiadła.
Wujek Heniek ruszył z parkingu i skręcił w przeciwną stronę niż Rzeszów.
Rozdział 2
Karolina
Na telefonie wujka Heńka wyskoczyło zdjęcie nowego zamka w moich drzwiach.
Na moje „dokąd?” Heniek powiedział tylko: „Do mnie, do Albigowej”. Siedziałam z tyłu, za nim, a tylne drzwi dalej miały blokadę.
Telefon wisiał w uchwycie przy kierownicy. Przez ramię Heńka widziałam ekran.
Zdjęcie wrzucił na rodzinną grupę Łukasz, mój mąż. Podpisał je jednym słowem: „Załatwione”. Mnie z tej grupy już usunęli.
Była 14:52. Na parkingu Łukasz napisał mi, żebym do wieczora zabrała swoje rzeczy. A ślusarz już wtedy wkręcał nowy zamek.
Miałam zabrać rzeczy do wieczora. Zza zamka, do którego nie miałam klucza.
Wynik miał datę z piątku. Łukasz wiedział od piątku. Dwie noce spał obok mnie i nic.
To Łukasz od piątku mnie męczył, żebyśmy kroili tort razem. To Łukasz poprosił siostrę teściowej, żeby nagrywała krojenie. Na pamiątkę.
Chciał mieć na filmie moją minę.
Byłam wściekła. Wrzasnęłam na całe auto, bez słów, jak na porodówce.
Heniek szarpnął kierownicą i zjechał na pobocze.
Staś obudził się i zaczął płakać.
Heniek oparł czoło o kierownicę. Czapkę z daszkiem nosi od wojska, nawet przy stole. Dziś zdjął ją do kościoła i leżała na siedzeniu obok.
Kołnierz koszuli odjechał mu od karku.
Kark Heniek od lat goli sobie maszynką na zero, więc nikt w rodzinie nie widział tam ani jednego włosa. Przed chrzcinami nie zdążył.
Siwizna idzie od skroni. Na karku kolor trzyma się najdłużej. Każda fryzjerka to wie.
Tuż nad kołnierzem Heniek miał trzytygodniowy odrost. Rudy jak Staś.
Posiwiał przed trzydziestką. Rudego Heńka pamiętała chyba tylko teściowa. Dlatego na sali mogła krzyczeć, że u Kałużów nikt nie był rudy.
A Heniek był. I wiedział przede mną, że Łukasz nie jest synem Zbyszka.
Czyli Heniek nie jest Łukaszowi wujkiem. Jest jego ojcem.
— Wujek jest rudy. Na karku, pod siwizną.
Heniek złapał się ręką za kark. Jakby go osa użądliła.
— Twoja teściowa przysięgła mi, że nie moje.
— I wujek uwierzył?
— Chciałem.
Może teściowa sama wierzy, że Łukasz jest Zbyszka. Wtedy jej test miał pogrążyć mnie, nie ją.
— Wujek wiedział. I patrzył, jak ona robi ze mnie dziwkę przy trzydziestu osobach.
Heniek nic nie odpowiedział.
Szarpnęłam za klamkę. Blokada trzymała.
— Na salę już nie wrócisz — powiedział Heniek i ruszył z pobocza.
Telefon w uchwycie zadzwonił. Na ekranie wyświetliło się: „Danka”. Heniek odrzucił.
Po minucie teściowa zadzwoniła znowu. Znowu odrzucił.
Przy mnie nie chciał z nią gadać. Albo w ogóle już nie chciał.
Teściowa krzyczała na schodach, że jutro idą z Łukaszem do adwokata. To ja potrzebowałam adwokata dzisiaj.
Znałam jednego. Adam, mój stały klient.
Ma kancelarię naprzeciwko mojego zakładu i strzyże się u mnie co trzy tygodnie. Jego numer miałam w kalendarzu wizyt.
Zadzwonić nie mogłam, bo Heniek by wszystko słyszał. Napisałam do Adama za plecami Heńka:
„Tu Karolina, fryzjerka. Potrzebuję adwokata. Dzisiaj.”
Adam odpisał po minucie:
„Wiem. Proszę wysłać pinezkę. Już wsiadam do auta.”
Wiem. Skąd wiedział?
Pewnie filmik od siostry teściowej już chodził po Rzeszowie. Tak to sobie tłumaczyłam.
Heniek mieszka sam na końcu Albigowej, w domu po rodzicach.
Na podwórku otworzył mi drzwi od zewnątrz. Pinezkę wysłałam Adamowi, zanim wysiadłam.
W sieni Heniek pokazał brodą schody na piętro.
— Łóżeczko na górze kupiłem w sierpniu. Na jak będziecie przyjeżdżać.
— Nikt nas tu nigdy nie zapraszał.
Heniek udał, że nie słyszy.
— Zostańcie. Tu was nikt nie znajdzie.
Nie zdjęłam płaszcza. Nie zamierzałam tu nocować. Stasia trzymałam na rękach i nie dałam go Heńkowi nawet potrzymać.
— Nikomu ani słowa. Zbyszek ma dwa stenty.
— Nie powiem.
Skłamałam. Prawdę o Łukaszu miała usłyszeć cała rodzina. Jeszcze tylko nie wiedziałam kiedy.
Po pół godzinie pod bramę podjechało auto. Wysiadł z niego Adam.
Do tej pory widziałam go tylko w fotelu, w pelerynie.
Był o głowę wyższy od Heńka. Rękawy granatowego swetra miał podwinięte do łokci.
Znałam jego głowę lepiej niż twarz. Wir kręci mu się w lewo. Za prawym uchem ma bliznę.
— A pan kto? — zapytał Heniek.
— Adwokat pani Karoliny — powiedział Adam.
Nie zatrudniłam go. Ugryzłam się w język.
— A gdzie ona będzie spać z małym? — zapytał Heniek.
— U mnie — powiedział Adam. — Mieszkam nad kancelarią. Naprzeciwko jej zakładu.
Powiedział to cicho, niskim głosem. Heniek i tak cofnął się o krok.
Adam wyjął fotelik z auta Heńka i przypiął go u siebie z tyłu. W dziesięć sekund. Jakby robił to co tydzień.
Przy furtce Heniek złapał mnie za łokieć.
— Uważaj, z kim jedziesz, Karolinka — powiedział cicho. Tylko do mnie.
Nie wiedziałam, czy mnie ostrzega, czy mi grozi.
Po drodze Adam stanął na stacji benzynowej. Wrócił z pieluchami, chusteczkami i maścią na odparzenia. Rozmiar zgadł bez pytania.
Pod kancelarię dojechaliśmy przed piątą po południu. Przez ulicę widziałam swój szyld i ciemną szybę.
Stałam z fotelikiem pod tabliczką KANCELARIA ADWOKACKA, a Adam szukał kluczy.
— Pani z małym na górze. Ja śpię na dole, w kancelarii.
Z piwnicy przyniósł łóżeczko turystyczne i rozłożył je jednym ruchem. Nie zapytałam, po kim jest.
O dziewiątej wieczorem zadzwonił Dawid, fryzjer z mojego zakładu.
— Zobaczyłem filmik i pojechałem do ciebie. Twoje rzeczy wystawili na klatkę w kartonach po pieluchach. Zabrałem je do siebie.
Osiem lat z Łukaszem. Trzy kartony po pieluchach.
— I jeszcze jedno. Mój chłopak mówi, że suknię ślubną możesz sprzedać. Biała, raz używana.
Zaśmiałam się w poduszkę, żeby nie obudzić Stasia.
Gdzie śpię, Dawidowi nie powiedziałam. Nie umiałabym tego wytłumaczyć.
Moje rzeczy były u Dawida, więc spałam w koszulce Adama. Sięgała mi prawie do kolan.
O 3:10 w nocy Staś się rozpłakał. Byłam akurat w łazience, za ścianą. Zanim wyszłam, ucichł.
W kuchni stał Adam, boso.
Staś leżał brzuszkiem na przedramieniu Adama, z buzią w jego dłoni. Tak noszą dzieci położne, kiedy brzuszek boli.
— Skąd pan to umie?
— Mam córkę. Osiem lat. Widuję ją co drugi weekend.
Łóżeczko z piwnicy było po niej.
Wtedy poczułam ciepło na piersiach. Mleko. Na pożyczonej koszulce zrobiły się dwie mokre plamy.
Wstydziłam się tak, że chciałam wejść do szafki pod zlewem.
Adam oddał mi Stasia. Palce Adama zostały na moich o sekundę za długo.
Patrzył mi w oczy. Nie na plamy.
Od porodu nikt tak na mnie nie patrzył. Łukasz patrzył na mnie jak na butelkę z mlekiem.
Nie chciałam, żeby Adam schodził na dół. Trzy miesiące po porodzie, z brzuchem jak budyń i z mlekiem na cudzej koszulce, chciałam faceta. Tego konkretnego.
Na blacie zawibrował mój telefon. Adam cofnął rękę.
— Dobranoc, pani Karolino.
Zszedł na dół.
SMS był od Łukasza.
„Mały śpi? Mama nie wie, że piszę.”
Mój mąż bał się mamusi nawet o wpół do czwartej w nocy.
Odpisałam:
„Chcesz go zobaczyć? Jutro o 10:00, w zakładzie. Sam.”
Łukasz odpisał od razu:
„Dobra. Tylko nie mów mamie.”
Łukasz nie chciał się zbadać. To ja go zbadam.
Laboratorium potrzebuje włosa z cebulką. A od ośmiu lat co niedzielę to ja wyrywam mojemu mężowi siwe włosy.
Rozdziały
Rozdziały 1–4 za darmo. Kolejne: 20 monet za rozdział.
