Sekretne Historie
Okładka książki Pije tylko moją

Pije tylko moją

9,8

2 571 komentarzy ›

306,4tys.

Czyta

69,4tys.

Dyskusja

Rozdział 1

Ola

— Pani narzeczony nie był w nocy na dyżurze. Spał u kobiety, która pachnie konwaliami — powiedział doktor Sołowiej.

Konwaliami pachnie Kinga. Moja najlepsza przyjaciółka i świadkowa.

Pierwszy flakon kupiłam jej ja. Na osiemnastkę.

Szalik miałam na szyi. Dwadzieścia godzin temu owinął mi go Szymon, mój narzeczony, przy aucie. Prosto z nocnego dyżuru.

— Żebyś mi nie zmarzła w tej puszczy, Kropelko — powiedział wtedy. I pocałował mnie w czoło.

Zerwałam szalik z szyi. Jakby się palił.

Szyja piekła mnie dalej. Tam, gdzie leżał.

— Pan jest zmęczony, panie doktorze. Trzecia w nocy, wszystkim się coś wydaje.

— Nie bywam zmęczony.

— Pan wącha szaliki pielęgniarek? Na to jest jednostka chorobowa.

— Nie wącham. Czuję.

Stał w drzwiach dyżurki interny. Wysoki, szczupły, blady jak ktoś, kto od lat nie widział słońca.

Nie ruszał się. Wcale. Ludzie się ruszają, nawet jak stoją.

Oddechy liczę wszystkim, to zawodowe. Od października liczyłam i jemu.

Zawsze wychodziło mi zero. Zwalałam to na nockę.

Od wieczora nosiłam ten szalik w dyżurce jak nastolatka. W powiatowym w Hajnówce kaloryfery po północy stygną, w dyżurce jest szesnaście stopni. Do pacjentów go zdejmowałam.

Basi machałam nim przed nosem.

Że Szymon prosto z dyżuru. Że owinął. Że w czoło.

— Szymon był na dyżurze. Jest chirurgiem. Na chirurgii wszystko pachnie wszystkim. Kawą, spirytusem, środkiem do podłóg.

— Na chirurgii nie śpi kot.

Zatkało mnie. Na sekundę.

— Jaki kot? Pan tego szalika nawet nie dotknął. Jak pan… Z korytarza?

— Wieczorem przeszedłem obok pani i Basi. Wziąłem jeden wdech.

Przez chwilę nic.

— Potem przez godzinę stałem przy otwartym oknie.

Nie wiedziałam, czy to komplement, czy diagnoza.

— To co jeszcze pan czuje, panie doktorze?

— Że pan Zdanowski spod czwórki ma cukier powyżej trzystu. I sernik pod poduszką. Nu, proszę zmierzyć.

* * *

Pan Zdanowski spał z otwartymi ustami i chrapał jak ciągnik pod górę. Ukłułam go w palec. Nawet się nie obudził.

Glukometr pisnął. Trzysta czterdzieści.

Siedem lat w zawodzie, a stałam nad glukometrem jak nad testem ciążowym.

Pod poduszką, w pudełku po lodach, leżały cztery kawałki sernika.

— Siostrzyczko. — Pan Zdanowski otworzył jedno oko. — To nie sernik. To dowód miłości. Żona piekła.

Dowód miłości miał trzysta czterdzieści.

Z korytarza doleciał spokojny głos:

— Krew mu słodnie, czuć przez dwoje drzwi. Insulina według schematu, pani Olu, a sernik proszę zabrać, zanim żona dowiezie resztę blachy.

Podałam insulinę. Dowód miłości poszedł do dyżurki. Do depozytu.

Pan Zdanowski westchnął, jakbym mu wywoziła żonę.

Doktor Sołowiej czekał w dyżurce przy blacie. Z moim kubkiem w ręce, tym z żubrem. Pełnym, gorącym.

— Tamtą kawę wylała pani o pierwszej. W brudowniku.

Wylałam. Nikt nie widział.

— Dwie łyżeczki cukru. Jak w tamtej. I proszę coś zjeść, od wieczora nic pani nie jadła.

— Pan też nic nie je. Nawet pączka od Basi pan nie wziął.

— Ja nie muszę.

Wzięłam kubek, zanim zdążył cofnąć rękę. Rękawiczek nie miał. Duże ręce, długie palce.

Przy pacjentach zawsze wkłada niebieskie, bo się skarżyli, że ręce ma jak z lodówki.

Pacjenci mieli rację.

Kubek parzył, jego palce chłodziły. Trzymałam jedno i drugie dłużej, niż trzeba.

Stał tak blisko, że widziałam jego rzęsy. Dłuższe niż moje. Niesprawiedliwe.

Ciemne włosy, za długie jak na lekarza. Szare oczy. Na brodzie biała blizna, prosta jak od linijki.

Ładny. Tego mu nie odbiorę. Basia mówi, że kawaler, mieszka z siostrą i wujostwem w leśniczówce, a pół oddziału już próbowało.

Nie pachniał kawą ani dyżurem. Pachniał jak pranie wniesione z mrozu.

Złapałam się na tym, że wciągam ten zapach głębiej. Pierścionek zrobił mi się nagle ciasny.

— Czemu mi pan to mówi?

— Bo rano przeleje pani wszystko na wesele. Słyszałem, jak pani mówiła Basi. Potem byłoby za późno.

— Podsłuchuje pan?

— Nie muszę. Słyszę.

— I czekał pan z tym do trzeciej?

— Do trzeciej myślałem, czy mam prawo.

— I co?

Nie odpowiedział od razu.

— Od października słucham, jak pani mówi do pacjentów o trzeciej w nocy. Do każdego jak do kogoś. — Popatrzył na szalik w mojej ręce. — Ktoś powinien tak mówić do pani.

Wszystko na jednym oddechu. Nowego nie nabrał.

Do mnie się mówi „Kropelko”, bo oddaję krew. Ewentualnie „siostro”.

Gardło mi się ścisnęło. Na wszelki wypadek się rozzłościłam. Ale on już wyszedł.

Zapaliłam lampkę nad biurkiem. Rozłożyłam szalik pod światłem jak kartę pacjenta.

Na granatowej wełnie zobaczyłam białą sierść. Krótką. Kocią.

Szymon ma uczulenie na koty. Do Kingi nie chodzi, bo Kinga ma Bąbla. Biały, puchaty, śpi jej na poduszce.

Przyłożyłam szalik do nosa.

Mięta, czyli guma Szymona. Nasza dyżurka. A na samym dnie lawenda.

Kinga pierze wszystko z lawendą. Mówi, że to na sen.

Chirurg po nocnym dyżurze wychodzi najwcześniej koło ósmej, po odprawie. Szymon o siódmej stał już pod naszym blokiem na Żoliborzu.

Myślałam: zwolnił się dla mnie.

Zwolnił się. Z cudzego łóżka.

Kinga to siostra, której nie miałam. Krew zaczęłam oddawać przez nią. Miałyśmy po osiemnaście lat, ona leżała po wypadku.

Kinga robi wesela zawodowo. Moje robi w prezencie.

O osiemnastej napisałam do niej: „Weszło za wrzesień!!! Rano przelewam na wesele”. Odpisała w minutę. Trzema serduszkami.

Zawsze pyta. Pilnuje, żeby DJ i kwiaciarka dostali na czas.

Weszłam na jej profil. Relacja sprzed godziny: Bąbel śpi na poduszce. „Mój ulubiony facet 🤍”.

W rogu kadru, na drugiej poduszce, leżał zegarek. Srebrny, na brązowym pasku. Dałam go Szymonowi na zaręczyny.

Kinga fotografowała kota. Zegarka nie zauważyła.

Polubiłam. Jak zawsze. Niech śpi spokojnie.

Złożyłam szalik w kostkę. Róg do rogu. Żeby ręce miały co robić.

* * *

Ręce przy pacjencie mam zawsze pewne. Trzęsą mi się dopiero potem.

Właśnie było potem.

Pyralgina dla pani spod siódemki. Trzydzieści dziewięć stopni w środku nocy, klasyka.

Ampułkę złamałam gołymi palcami, bez gazika. Jak na pierwszym roku.

Pękła krzywo, w lewej dłoni. Krew pociekła po serdecznym palcu. Prosto do pierścionka.

Oddziałowa kazała zdejmować pierścionek do pracy. Nie zdejmowałam. Pierwszy pierścionek w życiu.

Doktor Sołowiej stanął w drzwiach zabiegowego i przestał oddychać. To akurat nic nowego. Ale tym razem widziałam jego oczy.

Szare. Grafitowe. Czarne.

Źrenice rozlały mu się na całe tęczówki.

Widziałam w pracy różne źrenice. Po atropinie, po urazach głowy, po zgonie. Takich nie.

Patrzył nie na mnie. Na mój palec. Tak, jak pan Zdanowski patrzy na sernik.

Cofnął się na korytarz. Plecami do ściany. Ręce schował za siebie.

Słyszałam, jak strzeliły mu kostki.

Przez sekundę bałam się go. Przez następną bałam się o niego.

— Proszę to zakleić. Już.

Odkręciłam wodę.

Na korytarzu, tyłem do mnie, wciągnął powietrze. Raz, krótko. Jak przed skokiem do zimnej wody.

— I pod oczkiem pierścionka — powiedział do ściany. — Tam też jest. Proszę go zdjąć.

Zdjęłam. Pod oczkiem była krew. Tyłem, z korytarza, tego nie widać.

— I proszę usiąść. Pierścionek w pani palcach dzwoni o umywalkę.

Dzwonił. Ręce mi skakały.

Przysiadłam na taborecie, z gazikiem zaciśniętym na palcu. Za ścianą on stał bez oddechu. Czekaliśmy oboje, aż krew przestanie lecieć.

Skąd wie, nie zapytałam. Na jedną noc prawdy miałam aż nadto.

Plaster. Pierścionek wytarłam i schowałam do kieszeni bluzy.

Na palec nie wrócił. Do kosza też nie. Szymon nie mógł się jeszcze dowiedzieć, że wiem.

Drugą ampułkę złamałam już przez gazik. Pani spod siódemki dostała swoje kwadrans po trzeciej.

* * *

Kubek z żubrem stał na blacie. Kawa zdążyła wystygnąć. Wypiłam ją duszkiem, jak lekarstwo.

Ktoś mi coś przyniósł, zamiast ode mnie wziąć. Nie pamiętałam, kiedy ostatnio.

Do Kingi nie zadzwoniłam. Rozpłakałaby się w trzy sekundy. Płacze na zawołanie od liceum, tak zdała ustny z polskiego.

O 3:20 zadzwoniłam do Szymona.

Doktor Sołowiej minął mnie przyklejony do ściany. Jakbym to ja była groźna. Odszedł na sam koniec korytarza.

— Kropelko? — szeptał. — Jestem na bloku. Mam pięć minut między wyrostkami.

Druga noc z rzędu. Mówił, że bierze wszystkie dyżury, jakie dają. Na wesele.

To on mnie namówił na ten kontrakt. „Jedź, Kropelko. Trzy miesiące nocek i mamy na wesele. Ja wezmę dodatkowe dyżury”.

No i brał.

Żuł gumę. Słyszałam przez telefon.

Na bloku operacyjnym. W masce.

W tle nic nie pikało. Na bloku zawsze coś pika.

Kichnął. Dwa razy.

— Na zdrowie. Na bloku macie kota?

— Co? Klimatyzacja. Wieje jak na peronie. Mówię ci, Kropelko, trzeci wyrostek dziś, a z SOR-u jeszcze jedzie uwięźnięta przepuklina, a ta klimatyzacja…

Mówił szybko. Za szybko.

Szymon zawsze dużo mówi, kiedy kłamie. Tylko że ja brałam to za radość.

Między zdaniami łapał powietrze. Policzyłam. Dwadzieścia osiem oddechów na minutę.

Tak oddycha pacjent, który przysięga, że nic go nie boli.

— Ładnie pachnie twój szalik — powiedziałam. — Lawendą.

— Mama prała. Wiesz, jaka ona jest.

Wiedziałam.

Jego mama od trzydziestu czterech lat pierze w proszku dla alergików. Bezzapachowym. Pokazywała mi go jak relikwię.

— Rano przelewam wszystko — powiedziałam. — Jak zawsze.

— Jesteś złota, Kropelko. Kocham. Lecę, pacjent czeka.

— Ja ciebie też.

Kocham. Bez „cię”.

Od czerwca mówi bez „cię”. Myślałam, że z pośpiechu.

Okłamałam Szymona. Dwa razy w jednej minucie. Wcześniej ani razu.

Ręce przestały mi się trząść. Lepsze niż melisa.

Rozłączył się pierwszy. Jak zawsze.

Doktor Sołowiej stał na końcu korytarza, przy oknie. Tyłem do mnie. Trzydzieści metrów.

— Nie był sam — powiedział. Nie podniósł głosu, a usłyszałam każde słowo.

Grzecznie. Tak grzecznie, że gdybym była Szymonem, nie przyjeżdżałabym w tym tygodniu do Hajnówki.

— Skąd pan…

— Leżała obok niego. Szeptała mu do drugiego ucha.

— Co szeptała?

Odwrócił się.

— Zapytała, czy pani już przelała pieniądze.

Rozdział 2

Ola

Jakie pieniądze, wiedziałam od razu.

Faktura za wrzesień weszła wczoraj o 17:52, jak parkowałam pod szpitalem.

Odłożyłam na ZUS i podatek. Resztę, co do grosza, miałam rano przelać na konto weselne. Jak każdą pensję od czerwca.

Do rana nie miałam kiedy usiąść. Telefon parzył mnie przez kieszeń. Basia w tym czasie zjadła dowód miłości z depozytu.

O 7:25, po raporcie, w aucie na szpitalnym parkingu, zalogowałam się na konto weselne. Ostatni raz byłam tam w sierpniu.

Założyliśmy je w banku Szymona, bo „lepiej oprocentowane, Kropelko”. Na mnie. Szymon dostał do niego kartę, „bo to ja będę biegał po salach i fotografach”.

Ja tylko przelewałam na numer. Powiadomienia wyłączył mi przy instalacji, „żeby cię nie spamowało”.

Liczę wszystko. Tętno, oddechy, krople we wlewie.

Pieniędzy na wesele nie liczyłam. To były „nasze” pieniądze. „Naszego” się nie sprawdza.

Od czerwca przelałam tam trzy pensje z nadgodzinami. Dwadzieścia cztery tysiące.

Saldo: 2140,37 zł.

Przeczytałam trzy razy. Przecinek nie chciał się przesunąć.

Przewinęłam w dół. Kciuk ślizgał mi się po ekranie.

10 października. Perfumeria w Arkadii. 489 zł. Dwa dni przed urodzinami Kingi.

Pierwszy flakon kupiłam jej ja. Ten kupił mój narzeczony. Za moje.

17 października. Pensjonat w Kazimierzu Dolnym. 1180 zł.

Tego dnia Szymon był na konferencji w Lublinie. Wysłał mi zdjęcie identyfikatora. Postarał się.

— Gnój — powiedziałam do kierownicy.

Pomogło. Na sekundę.

21 października. Kancelaria notarialna, Żoliborz. 200 zł. Kartą.

Notariusz? My nic u notariusza nie podpisywaliśmy.

Kinga mówiła, że teraz wszyscy robią intercyzę. Powiedziałam, że ja nie chcę.

Reszta w bankomatach. Po tysiąc.

Sala weselna: zero złotych.

W lipcu Szymon pokazał mi w telefonie potwierdzenie zaliczki. Byłam po dyżurze. Kiwnęłam głową.

Mail z sali przyszedł w nocy. Na mój adres, bo w umowie zamawiającą jestem ja. Poprzednie szły do organizatorki.

Do Kingi.

„Przypominamy o zaliczce 8000 zł. Na prośbę pana Szymona przedłużyliśmy termin do poniedziałku 2.11, do 12:00. Potem rezerwacja na 12.12 przepada.”

Na grupie weselnej mama wrzuciła o 6:30 tort. Sto dwadzieścia osób. Trzydzieści cztery serduszka.

Szymona i Kingi nie było. Oni zawsze klikają pierwsi.

Zrobiłam zrzuty ekranu. Wszystkie. Jak dokumentację odleżyny: data, miejsce, rozmiar.

Nie przelałam. Pierwszy raz od czerwca.

Za to przelałam w drugą stronę. Z weselnego na swoje, do grosza.

„Zastrzec kartę?” Tak. Tak się mówi „dość” w banku.

Dopiero wtedy się rozryczałam. W jego szalik, bo nic innego nie miałam pod ręką. Potem przypomniałam sobie, czym pachnie, i cisnęłam go na tylne siedzenie.

Wesela nie odwołałam. Jeszcze nie. Sto dwadzieścia osób to dużo świadków.

* * *

Pokój wynajmuję u pani Niny, na skraju puszczy. Jedzie się dwadzieścia minut. Lasem.

Cerkiew na wylotówce tonęła we mgle po same kopuły.

Słońce wstało o 6:12. W puszczy jeszcze o tym nie wiedzieli. Mgła wisiała na wysokości świateł.

Na asfalcie leżał szron. Gruby, pierwszy taki tej jesieni.

Jechałam czterdzieści na godzinę.

W lusterku, sto metrów za mną, jechały czyjeś światła. Kwadratowe. Żółtawe. Stare.

Żubr wyszedł z mgły na środek drogi. Ciemny, wielki jak szafa. Stał i patrzył.

Zahamowałam. Yaris pojechał dalej. Bokiem, po szronie, prosto do rowu.

Skroń stuknęła o szybę. Nawet nie poczułam.

Yaris leżał na prawym boku. Wisiałam na pasie jak pranie na sznurku. Moje drzwi były teraz sufitem, a za nimi mgła.

Silnik dalej pracował. Pachniało benzyną.

Pchnęłam drzwi. Ani drgnęły. Zakleszczone.

Nad głową jeszcze szumiało koło. Nie zdążyło stanąć, kiedy ktoś wskoczył na bok auta.

Blacha zazgrzytała jak wieczko od konserwy. Drzwi poszły w górę, razem z zawiasami, w złą stronę.

Nade mną stał doktor Sołowiej.

— Szyja boli? Nogi pani czuje?

— Czuję. Wszystko.

Sięgnął do środka, zgasił silnik, odpiął mi pas i wyjął mnie jak dziecko z wanny. Postawił na asfalcie. Trzymał, dopóki nie stanęłam sama.

Sto metrów dalej stało volvo. Z otwartymi drzwiami.

Był przymrozek. Żubr stał na skraju lasu, para buchała mu z nozdrzy w dwóch słupach.

Ze mnie też szła para. Z ust doktora Sołowieja nie leciało nic.

Żubr parsknął. Odwrócił się do nas zadem i poszedł w mgłę.

Bez pośpiechu. Jakby widywał tu gorsze rzeczy.

Dopiero wtedy zaczęły mi dzwonić zęby.

* * *

— Proszę wybaczyć. Muszę dotknąć.

Rękawiczek nie miał. Przebiegł palcami po moim karku, kręg po kręgu, od potylicy w dół. Palce miał zimne jak klamka w styczniu.

A mnie zrobiło się gorąco. Dokładnie tam, gdzie je trzymał.

Minutę po wypadku, z pierścionkiem w kieszeni. Brawo, Krawczyk.

Tętna sobie nie liczyłam. Bałam się wyniku.

— Uderzyła się pani w głowę.

— Lekko.

— Lekko to się mówi przed tomografem. Lewa skroń. Proszę patrzeć na mój palec.

Patrzyłam. Na palec i trochę dalej.

— Mdli panią?

— Od nocy. Ale to nie od głowy.

Jego twarz była dziesięć centymetrów od mojej. Moja para osiadała mu na rzęsach. Nie topniała.

— Skąd pan się tu wziął?

— Ja nie kłamię, pani Olu. Więc proszę nie pytać.

— Jechał pan za mną.

— Słyszałem, jak pani płakała. Na parkingu.

— Przez szybę? Z oddziału?

Milczał.

Zdjął płaszcz i owinął mnie nim. Płaszcz był zimny od środka. Jakby nikt w nim nigdy nie chodził.

Pachniał żywicą i mrozem. Jak las po pierwszym przymrozku. Wtuliłam w niego nos, zanim pomyślałam, jak to wygląda.

Został w samej koszuli, na mrozie. Rękawy miał podwinięte.

Przedramiona jak u chłopaków z tartaku, żylaste i twarde. I ani śladu gęsiej skórki.

Posadził mnie w volvo, na miejscu pasażera. Na tylnym siedzeniu leżały koc i kapelusz.

Szyba po mojej stronie zaparowała. Kiedy ją przetarłam, yaris stał już na kołach, na poboczu. Drzwi kierowcy miał dociśnięte do ramy.

Jak, nie widziałam. Słyszałam tylko, jak jęczy blacha.

Wrócił do volvo i usiadł obok mnie.

W środku było zimniej niż na dworze. Siedział pół metra ode mnie i nie oddychał. Ja oddychałam za nas dwoje.

Szyba po mojej stronie znowu zaparowała. Po jego nie.

Płaszcz pachniał nim tym mocniej, im cieplej mi było. Jakbym to ja grzała go od środka.

Czekaliśmy, aż przestanę dzwonić zębami. Dziesięć minut.

— Zęby mi dzwonią przez narzeczonego — powiedziałam do szyby. — Nie przez żubra. Żeby pan nie myślał.

— Wiem. Na drodze się pani nie bała.

— A czego się boję?

On nie kłamie, przypomniałam sobie. Więc albo powie, albo nie powie nic.

— Że nikt po panią nie przyjedzie.

Wbiłam palce w kołnierz jego płaszcza. A jednak ktoś przyjechał.

— Często pan tak jeździ za pielęgniarkami?

— Za jedną.

Powiedział to tak zwyczajnie, że zrobiło mi się gorąco drugi raz tego ranka.

— Na SOR. Na tomograf — powiedział.

— I co tam powiem? Jak wyszłam z rowu?

Milczał. To też była odpowiedź.

— Tomograf zrobię wieczorem, jak przyjdę na dyżur. Teraz chcę do domu.

Kiwnął głową.

— Dziś pani nie prowadzi.

— Wiem. A pan nie powinien przebiegać stu metrów w dwie sekundy.

Nie odpowiedział. Kącik ust mu drgnął.

— Odwiozę panią. Do furtki. Dalej nie.

Pod furtką pani Niny nie zgasił silnika.

— Pierwsza doba po urazie głowy jest najgorsza — powiedział. — Do zmroku niech pani Nina zagląda co dwie godziny. Od zmroku ktoś powinien słuchać pani serca. Jak zwolni, usłyszę pierwszy. Mogę z drogi. Zobaczy pani moje światła.

— Może pan. Ale z drogi. Żebym widziała.

* * *

Pani Nina przez całą tę rozmowę stała przy furtce w kufajce i sypała kurom. Kiedy volvo zawracało, przeżegnała się. Po prawosławnemu, od prawego ramienia.

— Boi się go pani? — zapytałam.

— Bożeńku, a czego? Za Wasyla się żegnam. Zawsze, jak go widzę.

Czterdzieści lat była salową w naszym szpitalu. O wszystkich wie wszystko.

W kuchni pachniało brzozowym dymem i babką ziemniaczaną. Postawiła przede mną herbatę z sokiem z malin.

Opowiedziałam jej o żubrze i o rowie. O drzwiach nie.

— A płaszcz czyj?

— Pożyczony.

Pani Nina popatrzyła na płaszcz. Potem na mnie. I nic nie powiedziała.

Pani Nina nic nie mówi tylko wtedy, kiedy jej się coś bardzo podoba.

Do sąsiada zadzwoniła po swojemu, krótko. Yarisa miał przyprowadzić i postawić za domem, przy drewutni. Bo na drodze żubry ocierają się o lusterka.

Usiadła naprzeciwko.

— Mój Wasyl miał czterdzieści lat, jak go w siedemdziesiątym ósmym przywieźli z tartaku z zawałem. Leczył go doktor Sołowiej. Ten sam. Z tą samą blizną.

— To pewnie jego ojciec.

— Ojciec, akurat. U Sołowiejów zawsze jest jeden Mikołaj. Lekarz. Z blizną. Sołowiej po naszemu to słowik. Śpiewa tylko w nocy.

Zdjęcie wyjęła zza ikony przewiązanej haftowanym ręcznikiem.

Wasyl w piżamie w paski. Obok wysoki lekarz z blizną na brodzie. Na odwrocie długopisem: „1978, interna”.

Nie postarzał się ani o dzień.

— Ja tam w upiory nie wierzę — powiedziała i schowała zdjęcie z powrotem za ikonę. — Ale czosnek mam.

* * *

O 9:15, pod kołdrą, miałam jedenaście nieodebranych. Szymon.

„Kropelko coś z kartą!! Sala chce zaliczkę do poniedziałku!! Oddzwoń”

Sala, która w lipcu była opłacona.

Nie oddzwoniłam. Napisałam:

„Karta zastrzeżona. Ktoś nią płacił 17 października w pensjonacie w Kazimierzu. Ty byłeś wtedy w Lublinie, więc to złodziej. Zgłosiłam na policję. Jutro sprawdzają monitoring w pensjonacie. Buziak”

Odpisał, zanim zdążyłam odłożyć telefon. Trzy SMS-y w minutę. Szymon pisze szybciej, niż szyje.

„NIE ZGŁASZAJ”

„Kropelko to pomyłka”

„Byłem tam z chłopakami z konferencji na kolacji!!”

Kolacja za tysiąc sto osiemdziesiąt. Ze śniadaniem.

Odpisałam: „To super, że tam byłeś. Policja się ucieszy, że ma świadka. Buziak”.

Zemsta kosztowała mnie dwa SMS-y. I dwa buziaki.

Potem przyszła głosówka od Kingi.

— Olcia, kochanie… — Głos miała zaspany i słodki jak syrop dla dzieci. — Szymek mi pisał, że coś z kartą. Biedak, cały roztrzęsiony. Sala nie poczeka, ogarnij to dziś, dobrze? Kocham cię, siostra.

W ostatniej sekundzie, już nie do mnie, parsknęła:

— Kropelka. Boże.

I tuż przy telefonie, cicho, męski głos:

— Ćśś.

Tak samo uciszał mnie w kinie.

Szymek jej pisał. Do mnie dzwonił jedenaście razy. Do niej nie musiał.

Odpisałam tak samo słodko:

„Ogarnięte, kochana! Kartę zastrzegłam, ktoś nią płacił w pensjonacie w Kazimierzu. Policja jutro ogląda tam monitoring. Dobrze, że mają kamerę na recepcji 🤍”

Pod wiadomością pojawiło się „pisze…”.

Znikło. Pojawiło się. Znikło.

Od liceum Kinga zawsze wiedziała, co napisać. Tym razem nie przyszło nic.

Płaszcza mu nie oddałam. Zapomniałam, tak sobie powiedziałam. Zasnęłam z nosem w kołnierzu.

* * *

Obudziłam się o wpół do piątej. Za oknem było prawie ciemno. Na szafce stały trzy zimne herbaty.

Szalik został w aucie. Chciałam go spalić w kuchni pani Niny. Zanim zmięknę.

Wyszłam za dom w kapciach i w jego płaszczu. Świeciłam sobie telefonem.

Na drodze za płotem stały kwadratowe światła. Żółtawe.

Słuchał. Tak, jak się umówiliśmy.

Yaris stał przy drewutni, cały w błocie z rowu. Drzwi kierowcy były wygięte na zewnątrz. Jakby ktoś je wyrwał, a potem grzecznie wcisnął z powrotem.

Przy krawędzi, w blasze, zostały odciski palców. Pięć. Długich.

Przyłożyłam swoją dłoń. Moje palce zginęły w jego odciskach jak w za dużej rękawiczce.

Telefon zawibrował. Nieznany numer.

„Proszę nikomu nie pokazywać drzwi. M.”

Zanim zdążyłam odpisać, przyszedł drugi SMS. Oddziałowa Zalewska.

„Pani Krawczyk, proszę dziś przyjść pół godziny wcześniej. Z banku krwi znowu zginął worek. Czwarty raz w październiku. Zawsze na pani nocach.”

Zawsze na moich nocach.

A na każdej mojej nocy od października dyżur miał on.

Podniosłam głowę. Światła na drodze ani drgnęły.

Rozdziały

Rozdziały 1–4 za darmo. Kolejne: 20 monet za rozdział.